Θα έρθει ένα πρωί που θα ξυπνήσουμε αγκαλιά, σε καινούρια σεντόνια που θα τα έχω πλύνει με το αγαπημένο μου μαλακτικό. Θα είναι χειμώνας και Σάββατο. Θα χουζουρέψω κάτω από το μπράτσο σου για λίγη ώρα προσπαθώντας να συγχρονίσω την αναπνοή μου με τη δική σου. Θα έχουμε ακριβώς την ίδια θερμοκρασία και τα μαλλιά σου θα κρύβουν το μέτωπο. Θα σου τα στρώσω με ένα χάδι πριν σηκωθώ. Θα κάνω απόλυτη ησυχία. Θα φτιάξω καφέ και τοστ και θα σε ξυπνήσω με φιλιά. Θα φάμε στον καναπέ το πρωινό και θα ακούμε ραδιόφωνο. Θα κάνω μπάνιο και εσύ θα βουρτσίζεις τα δόντια σου και θα ανοίγω την κουρτίνα να σου δείχνω χτενίσματα που θα φτιάχνω με τον αφρό. Μια μέρα θα σε αγαπώ πολύ και θα έχουμε δικό μας σπίτι. Κάπου ήσυχα. Θα έχουμε δύο αυτοκίνητα παρκαρισμένα από κάτω και ένα σκύλο μαζεμένο από το δρόμο. Θα τρέχουμε μαζί 5χλμ την ημέρα, το βράδυ δίπλα στη θάλασσα. Θα μαγειρεύω τα πιο νόστιμα φαγητά, θα μου βάζεις κρασί και θα κόβεις σαλάτα. Θα διαβάζεις πάντα κάτι πιο βαρύ από αυτά που προτιμώ. Θα κάνω γιόγκα 2 φορές την εβδομάδα και θα έχω εκείνο το πανάκριβο μωβ ματ που έχω ερωτευτεί. Θα γελάς κάπως όταν θα σου δείχνω τις στάσεις της γιόγκα. Θα με πηγαίνεις στο γιατρό όταν χρειάζεται και θα πηγαίνουμε βόλτα όταν έχω άγχος. Θα ξέρεις πότε έχω άγχος. Θα καταλαβαίνω τα πάντα σου, χωρίς να πεις λέξη. Την απολογία, την αγανάκτηση, την αγάπη, την απογοήτευση, την έλλειψη, την καθημερινή σου κούραση. Θα είμαστε μαζί. Θα σου κρατάω το χέρι πολύ ώρα, το υπόσχομαι. Θα είμαι δοτική, το υπόσχομαι. Θα σε συμβουλεύομαι, το υπόσχομαι. Θα σε ακολουθήσω παντού, γιατί ξέρω πως θα με πας κάπου καλύτερα. Θα κάθεσαι να σου μιλάω για τις παραστάσεις που θα πηγαίνω και κάποιες φορές θα έρχεσαι μετά από αυτές να τρώμε μαζί. Θα αγαπάς τους φίλους μου όπως εγώ και εγώ τους δικούς σου. Θα έχουμε σπίτι ανοιχτό σε όποιον θέλει να γελάσει μαζί μας ή να δει ταινία ή να παίξει επιτραπέζια και πόκερ. Θα σε νοιάζει αν έχει νερό το ψυγείο του αυτοκινήτου μου και θα το κοιτάς όταν θα πρέπει. Θα με νοιάζει αν έχεις αφρόλουτρο και αποσμητικό και αν σου έχω πλύνει όλα τα τισερτ. Θα είμαστε δύο κοινοί κοινότατοι άνθρωποι μέσα σε ένα πλήθος κοινών ανθρώπων. Όλα θα είναι, ίσως, κάθε μέρα τα ίδια. Αλλά θα σε αγαπώ και θα με προσέχεις και θα σε σέβομαι όσο τίποτα ποτέ. Και θα θέλω, θα με νοιάζει, θα προσπαθώ, θα χτυπιέμαι, να είσαι ευτυχισμένος.

Ήταν ωραία. Ήταν ο τόνος της φωνής σου όταν έλεγες στο τηλέφωνο ότι έχουν καλέσει λάθος. Άκουγα όλες τις στροφές που έκανε η γλώσσα σου λέγοντας ''έχετε καλέσει λάθος, καληνύχτα σας''. Τόσο κοντά μου, τόσο οικεία. Κάναμε αυτά που κάνουν και οι άλλοι. Φάγαμε σουβλάκι και χαζεύαμε φωτογραφίες. Φόραγες τα γυαλιά και σου είπα ότι θέλουν καθάρισμα. Τόσο κοντά μου, τόσο οικεία. Ο καναπές με ρούφηξε. Δύο ζευγάρια πόδια, πότε απλωμένα ευθεία μπροστά, πότε στο πλάι, πότε οκλαδόν, πότε το ένα πάνω στο άλλο. Από τη στάση των ποδιών μας ίσως καταλάβαινε ένας τρίτος αν είχαμε φουρτούνες ή μπουνάτσες. Και ήθελα να σου μιλήσω για αυτό το πράγμα με τα χέρια που πάντα συμβαίνει. Σαν σιαμαία που ξεχαστήκαμε ενωμένοι στα χέρια. Λες και κλειδώνουν εκεί όλα. Δημιουργείται ένας απειροελάχιστος, καλά οξυγονωμένος, συμπαντικός χώρος και εκεί χωράμε το λίγο χρόνο, τις άπειρες συζητήσεις, το πόσο με αγαπάς και τα λάθη που κάνουμε. Και όλα αυτά, καμιά φορά, χωρίς να μιλήσουμε καθόλου. Όπως την τελευταία φορά, που σε έπαιρναν τηλέφωνο και έλεγες ότι πήραν λάθος. Δεν μιλούσαμε μεταξύ μας. Με κοίταζες με τα κατακόκκινα μάτια σου και μου κράταγες το χέρι. Έκανες ότι μου το κράταγες. Εγώ σου το κράταγα πιο πολύ. Μέχρι που κοιμήθηκες. Άφησες πάνω μου την εξαντλητική σου μέρα, ώρα 22:00 κοιμόσουν ήδη. Σηκώθηκα γιατί είχα κρυώσει απο την ακινησία, τυλίχτηκα με την κουβέρτα και περπάτησα με τις κάλτσες ως την κουζίνα να αφήσω τις κούπες από το τσάι. Γυρνώντας σταμάτησα και έμεινα όρθια να παρατηρώ που βρίσκομαι και τι κάνω. Αριστερά το πιάνο, δεξιά η τραπεζαρία, η πιό ωραία του κόσμου, κουρτίνες μισοτραβηγμένες, τηλεόραση κλειστή πάντα, δύο παραμύθια στο τραπεζάκι, κράνη και αθλητικά παπούτσια, προσπέκτους για έπιπλα, τα κλειδιά του αυτοκινήτου και ψιλά για τα ντελίβερι,  καναπές που πάνω του κοιμόσουν σε μία ανορθόδοξη στάση. Ήρθα και σε σκούντηξα ''πας στο κρεβάτι? θα πιαστείς εδώ.''. Σηκώθηκες σαν να ζύγιζες ένα τόνο πήγες στο μπάνιο να βουρτσίσεις τα δόντια και πήγες στο κρεβάτι. Και λέω κοίτα που είμαστε κιόλας εδώ. Να μην θεωρούμαι εισβολή, να ξέρω που είναι το τσάι και οι κούπες, να θυμάμαι πως είναι το σακάκι το καλό, και τι μου έχεις πει να σου λέω πριν τους αγώνες. Είναι αυτές οι φορές που με παίρνεις να μου πεις ότι έχασες τα κλειδιά σου, ότι έκλεισες εισιτήρια για το επόμενο σου ταξίδι, ότι άνοιξε καινούριο εστιατόριο, ότι ο αδερφός σου θα μεταναστεύσει, ότι πεινάς, ότι πονάς, ότι έκανες ράμματα στο σαγόνι. Και είναι αυτές οι φορές που κάθομαι και τα ακούω με τρομερό ενδιαφέρον. Και ακόμα και τότε κάτι φωνάζει μείνε. Πάντα κάτι φωνάζει, κόντρα σε αυτά που τελικά κάνουμε. Που φεύγουμε στο τέλος εννοώ. Λες το αύριο θα έρθει σίγουρα.

Πριν κάμποση ώρα ήμουν σε μπαρ και έπινα κρασί. Σκέφτηκα ότι θα μετρήσω πόσες μέρες δεν είμαι εκεί. Πριν μπω στο μπαρ εκεί στο Μοναστηράκι συνάντησα τυχαία ένα φίλο αγαπημένο και τον έπιασα αγκαζέ να πάμε να βρούμε την υπόλοιπη παρέα. Μετά μίλησα πολύ και δεν έβγαλα το κινητό να τις μετρήσω. Συζητούσαμε πολύ ώρα, για τις παραστάσεις που θα πάμε, για τη Θεσσαλονίκη που θέλω να πάω σύντομα - δεν ξέρω γιατί - γενικώς ένα ευχάριστο κλίμα. Μετά από δύο ώρες είπε να φύγει. Άλλωστε δεν ήταν προγραμματισμένο. Είναι πολύ ψηλός και αυτός. Του ζήτησα να αγκαλιαστούμε λίγο. Πρότεινε τα χέρια του με προθυμία. Ησύχασα. Έχω φίλους. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση ένα πολύ ψηλό σώμα με αγκάλιασε για λίγα δευτερόλεπτα μέσα στους καπνούς από τα τσιγάρα. Περίμενες ποτέ να γράψω τέτοια πράγματα? Εγώ όχι. Αλλά γίνεται. Η ζωή είναι μικρή για να μη λέω ότι θέλω. Ότι νιώθω. Η ζωή είναι πολύ μικρή γενικώς. Οπότε θα λέω ότι θέλω. Και θα εκφράζω την αγάπη μου όλο και περισσότερο γιατί θαρρώ όταν θα φύγουμε από δω η αγάπη που εκφράσαμε, που δείξαμε θα αφήσει ένα τόσο δα αποτύπωμα. Όχι τα πείσματα ούτε οι εγωισμοί, ούτε οι άσχημες κουβέντες. Που λες, χθες το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί ήταν πολύ κρύα τα πόδια μου, όχι μόνο οι πατούσες, όλο το πόδι. Και μου φάνηκε περίεργο γιατί είχα κάνει πολύ γυμναστική και συνήθως μετά κοιμάμαι αμέσως χωρίς να με ενοχλεί τίποτα. Σήμερα το πρωί που το ξανασκέφτηκα, κατέληξα ότι κάποιοι άνθρωποι κρυώνουν και από μέσα. Και αυτό θέλει επιδέξιους χειρισμούς. Δεν σώζεται με ένα καλοριφέρ ή με μάλλινες κάλτσες παρότι ξέρεις ότι μου βρίσκονται άπειρα ζευγάρια τέτοιες. Τις φόραγα και εκεί. Με τις μπέρτες. Και γέλαγες και με κορόιδευες και μου άρεσε. Και μετά θα σου έλεγα ''πάω για ύπνο'' και εσύ ''όχι ακόμα'' και εγώ ''ωωω δεν μπορώ άλλο πάω'' και εσύ ''τελειώνω το γκέιμ και έρχομαι'' και ερχόσουν 2-3 ώρες αργότερα αλλά ποτέ δεν με ενοχλούσε πραγματικά. Γκρίνιαζα για να είμαστε involved. Αλλά το ξέρεις και αυτό. Οι άνθρωποι κρυώνουν πριν κοιμηθούν, καμιά φορά και το καλοκαίρι. Δεν ήταν ποτέ τα υφάσματα που όριζαν τη θερμοκρασία μας, ούτε καν οι εποχές. Τα σώματα ήταν.

Καμιά φορά σκέφτομαι, συμβαίνει στ' αλήθεια αυτό? Το κάνουμε στ' αλήθεια?

1.864 μέρες. Τόσες ήταν. Τόσες μέρες σε αγαπούσα και μπορούσα να στο λέω. Τώρα απλά το ξέρεις. Δεν μπορώ να στο επαναλάβω. Σε αγάπησα πολύ. Σε αγάπησα γιατί δεν με κάλεσες ποτέ σε κανονικό πρώτο ραντεβού. Γιατί μου έβαζες το Nantes όταν έπαιζες μουσική. Σε αγάπησα για τα μακριά σου πόδια, για τα μαύρα μαλλιά, για τα κοκκινόξανθα μούσια. Σε αγάπησα για όλα αυτά που δεν ήξερες να κάνεις. Σε αγάπησα για τον τρόπο που μου πίεζες το μπροστινό μου δόντι που εξέχει λίγο. Για τα τεράστια παπούτσια που έβλεπα στο χωλ και σκόνταφτα πάνω τους το βράδυ. Για ένα απόγευμα που ακούσαμε όλη τη δισκογραφία του Παυλίδη. Για τον Dexter που ξημέρωνε για να πάμε για ύπνο. Γιατί μου κόρναρες όταν φεύγαμε χώρια για δουλειά παρότι είχαμε φιληθεί πριν 20 δευτερόλεπτα. Γιατί με έβγαζες πολλές κακάσχημες φωτογραφίες. Γιατί μου έστελνες τραγούδια και τα περισσότερα δεν τα άκουγα, το ξέρεις. Γιατί μου έμαθες το κορίτσι με το τατουάζ. Γιατί είδαμε το Σέρλοκ. Γιατί πήγαμε στο Λονδίνο και στο Μόναχο. Γιατί έκλαιγα στο Λονδίνο που με κορόιδευες. Γιατί με πήγες μία φορά στο Σούνιο και κάναμε μπάνιο. Γιατί μου έμαθες κρασιά και κιμαδόπιτες και τι είναι η σκέπη. Γιατί μου έφερες άπειρες φορές κοτομπουκιές απο τη Μιχαλακοπούλου. Γιατί σου έφτιαξα τις ντουλάπες και δίπλωνα τα ρούχα σου. Γιατί δεν ήξερες τι είναι η παπλωματοθήκη και ο τρόπος που μπαίνει σου φαινόταν πυρηνική φυσική. Γιατί σου άρεσαν τα κολοκύθια με φέτα και κάσιους. Γιατί δεν έπαιρνες από τις καλές χαρτοπετσέτες μη μου τις ξοδέψεις. Γιατί προσπάθησες, το ξέρω. Γιατί όταν ξάπλωνες με χάιδευες κι ας κοιμόμουν, κι ας με ξύπναγες, κι ας γινόσουν ενοχλητικός. Γιατί ήθελες να είμαι πάντα κάπου εκεί γύρω, ότι κι αν έκανες. Γιατί μου είχες μάθει όλους τους παίκτες εκείνης της σεζόν του Άρη. Γιατί φάγαμε μαζί ρεβυθοκεφτέδες ρε ψηλέ. Γιατί έχουμε βγάλει μία συγκλονιστική σέλφι, και οι δύο με τις μαλλούρες μας στο μπάνιο του σπιτιού. Στην έχω στείλει, αν όχι να ξέρεις είναι μεγάλο κρίμα να μη την έχεις. Αυτό είμασταν, αυτό στη φωτογραφία. Αν κάναμε ποτέ οικογένεια αυτή θα έδειχνα στα παιδιά και στα εγγόνια. Χαζές σκέψεις μα συμβαίνουν. Σε αγάπησα για το ''μου στειλε μήνυμα για απόψε στις εννιά σε μιά σκηνή να σκοτωθώ μαζί της''. Σε αγάπησα και για άλλα εκατό σοβαρά πράγματα, αλλά αυτά τα ξέρεις.  

Στο μεταξύ αυτά που ξέρουμε και οι δύο μα δεν μπορούμε να μοιραστούμε στο ίνμποξ ή στο γουατσαπ είναι τα εξής: Ότι βγήκε σήμερα το τέταρτο βιβλίο της Σαλάντερ, λέγεται ''Το κορίτσι στον ιστό της αράχνης'' και το έχει γράψει ένας Λαγκεργκραντζ. Τώρα θα πρέπει να αγοράσουμε δύο αντίτυπα. Είδα και το τρέηλερ του Σέρλοκ και το περιμένω με ανυπομονησία. Σίγουρα κι εσύ.

Μάζευα κάτι ρούχα και είπα να ξεχωρίσω καλοκαιρινά χειμωνιάτικα, να κατεβάσω δύο ζακέτες και να μαζέψω τα σορτσάκια. Και βρήκα ένα τισερτ σου. Πούστικα μικροπράγματα. Το θυμόμουν ότι το είχα κάποια στιγμή αλλά ήλπιζα ότι θα στο είχα επιστρέψει. Άλλωστε δεν μου το είχες χαρίσει. Ένα Πάσχα πριν κάποια χρόνια κοιμήθηκες σπίτι μου και το φόραγες. Από τότε έμεινε εδώ να κάνει παρέα με τα άσπρα μου φανελάκια. Χρειαζόταν μία παραφωνία αυτό το συρτάρι. Λίγο μαύρο. Όπως τα περισσότερα σου ρούχα, μαύρα. Κυρίως με τέρατα και μέταλ μπάντες. Αλλά αυτά τα έχω γράψει σε άλλο ποστ πιο παλιά. Τότε που τα θεωρούσα χαριτωμένα και ακίνδυνα. Δεν ισχύει αυτό πιά όπως καταλαβαίνεις. Είναι πολύ πολύ επικίνδυνα τα πράγματα σου. Μέχρι στιγμής την έβγαζα σχετικά καθαρή διότι στην κατοχή μου είχα μόνο τα δώρα που μου έχεις κάνει. Όχι κάτι δικό σου. Αλλά αυτό τώρα ήταν χτύπημα κάτω απο τη μέση, τεχνική ποινή, αντιαθλητικό φάουλ και κόκκινη κάρτα μαζί.  Η ιστορία από ότι θυμάμαι είχε ως εξής: είχες κλείσει εισιτήρια να πας σε ένα φεστιβάλ στο Βέλγιο με το Νίκο και άλλους, σου ανακάλεσαν την άδεια απο τη δουλειά σου και δεν πήγες ποτέ, μα οι υπόλοιποι σου έφεραν αυτό το μπλουζάκι. Πολύ πριν σε γνωρίσω. Με αυτό το μπλουζάκι φαντάζομαι θα κυκλοφόρησες πολλές φορές, θα κοιμήθηκες άλλες τόσες, θα είναι ποτισμένο με καπνό εκατοντάδων τσιγάρων και αρωμάτων σου, πιθανόν να σου το είχε βγάλει άτσαλα και καμία κοπέλα, εγώ στο είχα κάνει σίγουρα. Ήταν μία απο τις μπλούζες που φόρεσες τις πρώτες φορές που βγήκαμε, τότε που ο εγκέφαλος είναι σαν σφουγγάρι και φωτογραφίζει τις πιο απίθανες λεπτομέρειες. Και τώρα βρίσκεται εδώ, μαζί μου. Τη φόρεσα για να κοιμηθώ πολλές φορές, την ίδρωσα όταν έπεφτε ένας διαολεμένος πυρετός, τη φόρεσα μέσα απο κοριτσίστικο πουλόβερ γιατί με τσίμπαγε. Φαντάζομαι θα σου λείπει. Αλλά δε με νοιάζει. Την έστεψα βασιλιά των λαφύρων του έρωτα μας. Αύριο μεθαύριο, ίσως όταν δείχνεις στα παιδιά σου τη συλλογή με τα τίσερτ να σου λείπει αυτή. Δεν μπορείς να την ξαναβρείς πουθενά. Θα την έχω εγώ. Θα ζει και θα λιώνει μακριά σου. Ποτέ δεν θα σου την επιστρέψω.

Και έτσι για την ιστορία όταν τη βρήκα την αγκάλιασα. Αναμενόμενο για μας.