Η μοναξιά έμελλε να μας χτυπήσει την πόρτα ένα Σάββατο βράδυ σε ένα μέρος που όλοι περνούσαν εξωφρενικά ωραία. Οι άλλοι, οι ξένοι. Εν μέσω φωνών και κατηγοριών αποφασίσαμε ότι δεν θα ξανασυναντηθούμε ποτέ. Κανείς απο τους γύρω μας δεν κατάλαβε. Ούτε άκουσε. Μάλλον φαινόμασταν και εμείς εξωφρενικά καλά. Και ο τόνος της φωνής σου δεν θα διέφερε σε τίποτα αν ήθελες να με ρωτήσεις τι ποτό πίνω και όχι να με αποκαλέσεις άρρωστη που ήθελα απλά να περάσω εξωφρενικά όμορφα ξεχνώντας τις κατηγορίες. Μάλλον ξεχνώντας και εσένα. Πόσο ήθελα να σε ξεχάσω εκείνη τη στιγμή. Και να συστηνόμασταν απο την αρχή. Σαν δύο υποτιθέμενα τέλειοι άνθρωποι που θα κάνουν την τέλεια σχέση. Χόρευα και ήθελα απλά να είμαι σπίτι μου. Σκεφτόμουν ότι ό,τι αγαπώ μου το απομακρύνεις. Τη δουλειά μου, τους φίλους μου, την οικογένεια μου. Πρώτη φορά είδα καθαρά. Μέσα στους καπνούς και στις μουσικές κατάλαβα ότι δεν ακουμπούσαμε πουθενά πιά.
Και τότε ήρθε το βάρος όλου του κόσμου και έκατσε πάνω στους ώμους μου. Έβαλα τα τσιγάρα στην κωλότσεπη, κούμπωσα όλα τα κουμπιά του παλτού μου, σε κοίταξα χωρίς να θέλω. Πόνεσα μόνο όταν το βλέμμα σου ήταν απαξιωτικό. Ποτέ δεν με είχε κοιτάξει κάποιος έτσι. Ποτέ. Ακόμα και όταν φέρθηκα άσχημα, όταν πλήγωσα... αγαπήθηκα. Συγχωρέθηκα κάποιες φορές.
Σύρθηκα μέχρι την έξοδο νιώθοντας αηδία για τα σώματα που έσπρωξα βγαίνοντας. Για πρώτη φορά δεν ήθελα κανέναν και τίποτα. Κανείς δεν ήταν για μένα. Και η τελευταία επιλογή ήταν η χειρότερη. Σαν αυτοτιμωρία. Να πέσω όσο πάει και μετά να σηκωθώ.
Το ταξί ήταν παράδεισος. Έδωσα μόνο μία διεύθυνση και προσευχήθηκα για σιωπή. Και έγινε. Ούτε μία κουβέντα. Δεν είχα καμία σανίδα σωτηρίας. Δεν φοβόμουν την απουσία σου. Δεν φοβόμουν την απουσία κανενός. Ήθελα μόνο το πάπλωμα μου. Να κρυφτώ και να γράψω αυτά που θέλω απο μένα. Να ανοίξω χάρτες, να μετρήσω τον καιρό και να σκεφτώ που θα πήγαινα την επόμενη το πρωί. Τι σημασία έχει αν δεν πήγαινα ποτέ... Θα ήξερα τουλάχιστον που ήθελα να είμαι. Να αγαπήσω ξανά το δέρμα μου και να θυμηθώ πως φανταζόμουν στο δημοτίκο το τέλειο αγόρι.
Σήμερα θα καβαλούσες μόνος τη μηχανή. Θα με σκεφτόσουν. Θα σκεφτόσουν να έρθεις να με βρεις. Θα έσπαγες τα τηλέφωνα. Θα ζήταγες συγνώμη με έναν τρόπο που δεν αναγνωρίζεται. Θα προσπαθούσες να με πείσεις ότι φταίω εγώ και οι απαιτήσεις μου. Θα γκρεμιστεί το σπίτι που ποτέ δεν μείναμε κάπου στα Πετράλωνα. Θα βυθιστεί το νησί που δεν πήγαμε. Θα σαπίσει το φαγητό που δεν φάγαμε. Θα χαίρομαι που δεν θα με ξανακουμπήσεις. Θα είμαι μονη αλλά ελεύθερη, απο κάθε είδους θηλιά. Θα είμαι ελεύθερη να κλάψω για όλα αυτά που δεν πρόλαβα. Δεν πρόλαβα να σταθώ και να συνειδητοποιήσω πόσο τεράστιο είναι το κενό που μου άφησαν άνθρωποι. Έτρεχα. Έτρεχα. Έτρεχα. Και βρέθηκα στον λάθος προορισμό, την λάθος στιγμή. Εκεί που βλέπεις τα χειρότερα και λες ότι θα ήταν καλύτερα να μην είχες ξεκινήσει καν. Να περίμενες υπομονετικά στην εκκίνηση. Να έχτιζες ένα κάστρο με πολλές πόρτες και παράθυρα. Αλλά στο σημείο εκκίνησης. Σε καμία ονειρική τοποθεσία. Εκεί που κάθε μέρα είναι Δευτέρα.
5 σχόλια:
Καλησπέρα!
Όταν ελευθερώνεσαι από ένα δεσμό, ότι δεσμός και αν είναι αυτός, στενοχωριέσαι και προσπαθείς να το περάσεις όσο το δυνατόν ανώδυνα..
Είνσαι απέναντι σε ένα ποτήρι ή ένα κομμάτι χαρτί και προσπαθείς να καταλάβεις
Η πυρά που κρατάς στο χέρι δεν βοηθάει πιότερο από το να μετράς το χρόνο, τις αναμνήσεις και την προσπάθεια με γουλιές
Στα σχήματα του καπνού να φαντάζεσαι και να οργανώνεις τα γιατί και τα διότι και το στυλό να υποτάσσεται στην παράδοσή σου
Ξεκινάς με μαθηματικά, γιατί έτσι είναι πιο απλά, απτά και κατανοητά, με αναγωγές πότε στο μηδέν και πότε στη μονάδα, με ορίζουσες και όρια στο άπειρο, , με τέλειες διαιρέσεις, πόσες φορές χωρά ο ένας στον άλλο, με κλάσματα και μαγικούς αριθμούς με αρμονίες και λύσεις μοναδιαίες ή φανταστικές
Για προσθέσεις ακαιρέων με συν πλην ένα αποτελέσματα σωστά, όλα σωστά και όλα λάθος, στη στιγμή και στο δια τάυτα αντίστοιχα
Για φανταστικούς αριθμούς και μιγάδες, για προσπάθεια εξεύρεσης λύσης από τα παρανοικά και τα αδύνατα, μέχρι την κατανόηση του περιεχομένου του μηδενός σαν λύση εντός και σπάσιμο του κύκλου του συνόλου και των πιθανοτήτων
Θα επιστρατεύσεις τη φυσική για να προσεγγίσεις την εντροπία, από το τίποτα, στο εν δυνάμει, στο ποτέ ξανά, μια μη αντιστρεπτή μεταβολή ενέργεια, απώλειας ενέργειας που κανένας θερμοδυναμικός νόμος δεν θα μπορέσει να μετρήσει τις απώλειες και τις φθορές
θα σκέφτεσαι τη διαφορά του να κρατάς τα κλειδιά σαν όλες τις μέρες στην πόλη και μια στο ύπαιθρο, εν μέσω βροχής και κεραυνών, φορτισμένος θετικά ή αρνητικά, πάντα υποκείμενος στον φόβο και στην θέλξη της ηλεκτροπληξίας
θα καταλήξεις στην χημεία και θα σκεφτείς την πρότερη κατάσταση ηρεμίας, την επαγωγή, την ενεργοποίηση σε μια ανώτερη κατάσταση διέγερσης, την μεταστοιχείωση προς ένα ευγενέστερη αλλά άκρως ασταθή, σχεδόν ραδιενεργή κατάσταση, όλο ακτινοβολία, που είναι αυτοκαταστροφική, τρώγοντας τα αποθέματά της, για να ξανακαταλήξει μοναχή και οξειδωμένη, τόσο περισσότερη, όση η ksp της
δεν υπάρχει μεγαλύτερη βεβαιότητα της εκκίνησης μιας αντίδρασης και της εκκωφαντικής παύσης της, όταν τα ερειπωμένα στοιχεία παύσουν να αντιδρούν και χρειάζονται άλλους καταλύτες
ο βρασμός έιναι μια ενεργοβόρος κατάσταση, πλέον επιθυμητή, η οποία οδηγεί στη εξάτμιση και στον αφανισμό, τόσο της φωτιάς όσο και της επαφής
κάποτε στα μάτια που ορκιζόσουν πως κοιτάζουν ίσια με ζέστη, τώρα να βρίσκεσαι αντιμέτωπος με το ψυχρό ατσάλι τους, είναι οι δυό όψεις ενός νομίσματος πιο πραγματικού από τη ζωή την ίδια
γράφεις εμπνευσμένα, αλλά όχι με χέρια, κατευθείαν αλλιώς, ξέρεις πως, το χω νιώσει, τούτο έχω μόνο να σου πώ
δεν χάνομαι,
ακόμα προσπαθώ να μην χαθώ, αν και κάποτε ο χαμός και η παράδοση σε τούτον ήταν επιλογή
Χρύσα μου, δεν έχω να πω κάτι άλλο.
Τα είπες όλα έσυ εδώ.
Ξέχασες να πεις στον εαυτό σου, ότι αξίζει να αγαπηθεί, να λατρευτεί και αν γίνουν όλα τα παραπάνω, τότε ίσως να επιτρέπεις σε κάποιον να σε ξεχάσει.
Το ίδιο μέρος όπου συνέβησαν όλα, δεν θα είναι πλέον το ίδιο, γιατί απλούστατα δν μπορεί να είναι χειρότερο!!!!!
Angel kiss
Ηφαιστίωνα,
όταν ελευθερώνεσαι πονάς. Οι θηλιές αφήνουν σημάδια. Πάντα.
Κώστα,
Εξατμίστηκα. Σκαρφαλώνω στις βερυκοκιές και τρώω τα μεσημέρια ενώ ο φίλος μου ο τζίτζικας ροκάρει ασταμάτητα. Ένα φίλο και φύση. Και όλα καλά.
Ίσως και να μη γράφω πιά. Πιο πολύ νιώθω ότι μιλάω.
Με τον τρόπο όμως που λες. Τον άλλο.
Χαίρομαι που σε βρίσκω και εδώ.
aurangel
Αξίζει όμως και να πονέσεις. Ο κόσμος δεν είναι αγγελικά φτιαγμένος. Και αν ήταν δεν θα μπορούσα να καπνίσω 2 πακέτα καινα ακούω τέρμα tool στις 5 τα ξημερώματα οδηγώντας στην Εθνική οδό. Έχει γοητεία.
:) Φιλιά.
ta kataferes/ me ekanes ki eklapsa pali
<3
Δημοσίευση σχολίου