Όχι δάκρυα, όχι. Κλάματα. Με νευρικές κινήσεις. Γεμίζουν ποτήρια, μπουκάλια, βρέχουν μαξιλάρια, κυλούν πάνω σε μπλούζες, λερώνουν τα πατώματα. Τρίβονται με τα χέρια. Τα χέρια μπουνιές. Τα χέρια σπάνε. Ηχηρά, τοίχους, πόρτες, μούτρα. Ξεκοιλιάζουν, γδέρνουν, ανοίγουν, βγάζουν καρδιές σιχαμερές και σε μπουκώνουν μαλάκα. Μέχρι τελευταίας σταγόνας. Έτσι όπως είναι. Ληγμένες.
Και μετά αυτό.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
3 σχόλια:
αυτές οι καρδιές λήγουν και λειτουργούν ακόμα! δεν είναι λογικό αλλά συμβαίνει.. γράφεις σκληρά τελευταία αλλά το κάνεις πολύ καλά! φιλιά
Έχω αρχίσει και σας φοβάμαι λίγο...
φοβαμαι.για εσενα.
Δημοσίευση σχολίου