Όταν τα πόδια σου στέκονται μουδιασμένα κάτω απο ένα γραφείο δεκατρείς ώρες την ημέρα... Και όλες τις εποχές τις βλέπεις να αλλάζουν μέσα απο ένα βρώμικο τζάμι.
Όταν ο καφές πίνεται πάντα 2 ώρες αφού έχει φτιαχτεί...Και νιώθεις ότι δεν κατεβαίνει γουλιά. Όταν έχεις μόνιμο πονοκέφαλο και στο πρώτο συρτάρι σου βρίσκονται παρακεταμόλες... Όταν είσαι πάντα ο αποδέκτης παραπόνων... Όταν σκέφτεσαι τη μαμά σου τις ώρες εκείνες και τις θυμώνεις με ένα τρόπο δικό σου... Όταν δεν γουστάρεις να πεις καλημέρα σε κανέναν και για κανένα λόγο... Όταν αναγκάζεσαι να την πεις και κάπου εκεί σε σιχαίνεσαι κιόλας... Όταν δεν μπορείς να νιώθεις όμορφη... Όταν δεν προλαβαίνεις να πας ούτε στον γιατρό...
.
Τότε η ευτυχία είναι ένα παλιό χαλασμένο παιχνίδι που σε κάποιο υπόγειο αποσυντίθεται.
.
.
7 σχόλια:
A...
τελικά είστε κανονικός άνθρωπος...
σκέφτηκα κάτι τώρα. αυτό το νεκρός δεν θα μπορούσε να είναι μια περσόνα του κλόουν; από την οποία θα ξυπνήσει πιο ζωντανός; ή έστω πιο ανθρώπινος;
(και ίσως λίγο πιο κλόουν;
με την καλή έννοια..)
(πάντως άμα θέλετε σας δανείζω τον δικό μου:
http://ovlakas.blogspot.com/2009/04/normal-0-microsoftinternetexplorer4_15.html)
τότε ήρθε η στιγμή να πάψεις τις ασκήσεις θάρρους και να πράξεις
@spy
Ναι είμαι κανονικός άνθρωπος, μέσα σε μία σφιχτή και βαριά πανοπλία. Με το ζόρι αναπνέω.
@αποτέτοιος
Απο τα αγαπημένα μου δικά σας κείμενα...
Πολύ ευχαριστώ.
:)
@τελσον
Και ας γίνει ότι θέλει...(συμπληρώνει ο άνθρωπος μέσα μου)
Δεν μπορείς να αντιληφθείς πόσο σε πιάνω ρε κόρη! Και το τραγούδι που ανέβασες, τρυπάει και πανοπλίες και τα πάντα. Όλα1
Ξέρω ρε μπαμπά. Ξέρω.
Ειδικά αν ξέρεις που είναι το γαμημένο υπόγειο και ποτέ δεν μπορείς να πας.
Κίτρινα σιχαμερά πραγματάκια θέλω να φάω...
Είναι ψυχολογικός πόλεμος..
Δημοσίευση σχολίου