xrysfish

.
.

Υπάρχει μία χαραμάδα ανάμεσα σε δύο γραμμές που αν ήμουν ζωγραφιά θα μπορούσες να ακουμπήσεις, ασυναρτησίες - λέω πιάνοντας τον αναπτήρα. Κάποτε έγραψα ότι βρίσκεσαι φυλακισμένος στη χαραμάδα του χρόνου και ότι ανάμεσα μας θα βρίσκεται πάντα η θάλασσα. Θα ήθελα να υπάρχει μία πίστα που αν την περνούσα να μπορούσα να σε κέρδιζα. Κοιμάμαι κανονικά το βράδυ μόνο που όταν ξυπνάω δεν είμαι ποτέ στο κρεββάτι μου. Υπεργείως κατευθυνόμενες κλωστές με τραμπαλίζουν σε ένα όμορφο -μα κρύο- αύριο. Χιλιάδες βράδια το έσκασα περνώντας ανάμεσα απο τοίχους, πηδώντας πάνω απο καμινάδες ευτυχισμένων σπιτικών που μύριζε φρεσκοψημένο κέικ, ακούγοντας τα ξύπνια σκυλιά να χαζολογούν και έναν χοντρό κεραμιδί γάτο να με καληνυχτίζει και να μου λέει 'πρόσεχε μην πέσεις'. Ισόποσες χιλιάδες πρωινά γεννήθηκαν βασανιστικά κενά μνήμης. Ενώ ξεσκόνιζα τις πυτζάμες μου απο κάτι μικρές τρίχες ξανθού ζώου. Το μόνο που ήθελα να σου πω είναι όταν κλείνω τα μάτια μου ονειρεύομαι μία άδεια βαλίτσα κάνοντας check in σε φουτουριστικά αεροδρόμια του κόσμου. Και αυτό είναι όλες μου οι αναμνήσεις απο τα χιλιάδες χρόνια που 'μας' ξέρω. Ότι πάντα θα φεύγω έχοντας αφήσει ότι με αποτελεί 'εκεί'.

.

.