Μπήκα στην επεξεργασία αναρτήσεων μήπως βρω φρέσκοκατεψυγμένο φαί. Τίποτα. Κάτι ατελείωτα θέλω-πιστεύω-δεν θέλω-θα'ρθω. Ίσως αυτή τη φορά να μην είναι προσωρινή παύση. Ένα βράδυ που είχα πιεί μόνο γάλα ονειρεύτηκα μία κομμένη γλώσσα. Και μετά τίποτα. Το όνειρο έκανε το γύρο της παρέας μου. Το εξιστορούσα όπου βρισκόμουν, πάντα παραστατικά και πάντα τρομαγμένη. Τα βιβλία δίπλα στο κρεββάτι προχωρούν με κανονικούς ρυθμούς. Ένα τη βδομάδα, όπως παλιά. Άρα μπορώ ακόμα να διαβάζω καταλαβαίνοντας αυτό που διαβάζω. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Η μπορεί να έχουν αλλάξει και τα πάντα, μυστικά, υποχθόνια, αθόρυβα. Χωρίς πυροτεχνήματα, χωρίς εναγκαλισμούς, χωρίς παράσημα.
Νιώθω σα να έχω τεράστια αυτιά και καθόλου στόμα. Αυτό. Αλλά βαρέθηκα ακόμα και το ρήμα ''νιώθω''.
.
.
7 σχόλια:
Καλησπέρα!
Όπως το είπες..
Από μέσα αλλάζουν τα πάντα.. και μάλλον αργούμε να το καταλάβουμε..
ευτυχώς είστε ακόμα στο "βαρέθηκα". σας εύχομαι να μην φτάσετε στο "ξέχασα".
(ξέχασα να σας πω ότι έχετε μέηλ)
Ευτυχώς που δεν είδες κομμένο αυτί...
α,ρε Χρύσα...
"Πάνω στη γλώσσα μου γεύση από τριμμένο ατσάλι.
Ευγνωμοσύνη.
Αυτή η γεύση είναι δυνατό κάλυμμα.
Τίποτα δεν το διαπερνά.
Είναι, βέβαια, δύσκολο να απολαύσω το φαγητό
Μα τουλάχιστον το χωνεύω.
Ένα παράξενο πράγμα συνέβη χθες.
Ξεστόμισα τη λέξη «πεταλούδα»
Και έφτυσα αίμα και δυο φτερά"
Tης Αλίκης Ψαχούλα, το διάβασα στον Μίχο...
ΌΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΜΠΡΟΣ ΧΡΥΣΟΨΑΡΑΚΙ.
ΤΟ ΛΕΩ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΝΟΩ!!!
Δημοσίευση σχολίου