Τις ανηφόρες φοβόμουν. Στις πρώτες δειλές διαδρομές τις απέφευγα. Πήγαινα απο αλλού. Μετά απο καιρό το ξεπέρασα. Παντού πηγαίναμε μαζί. Κάθε πρωί ένα καλοκαίρι η διαδρομή Βριλήσσια - Νέα Σμύρνη ήταν η αγαπημένη μου. Τη νύχτα που το χρειάστηκα, δεν ήταν εκεί. Φορτωμένη με πέντε τσάντες πήρα ταξί. Δεν του κράτησα κακία, όχι.
Μία άλλη περίοδο το στρίμωχνα σε στενά του κέντρου και πάντα με σεβασμό προς τους άλλους οδηγούς. Όλοι το αγάπησαν έτσι. Κανέναν δεν ενόχλησε ποτέ. Ένα απόγευμα το πήγα βόλτα στη Νέα Μάκρη, ήπια λίγο παραπάνω αλλά ήμουν σε καλύτερη κατάσταση απο την παρέα μου. Στην επιστροφή είχε στροφές και κατηφόρες, δεν ήθελε πολύ. Δεν υπολόγισα, ο συνοδηγός κοιμόταν κιόλας, φρένο, γλιστράει, πρώτη ταχύτητα, σωθήκαμε. Με έσωσε, αυτό. Αυτό το άψυχο πράγμα, με κολλάρα, πιστόνια, σιαγόνες, ταμπούρα και όλες αυτές τις άσχημες λέξεις που το χαρακτηρίζουν. Πρώτη φορά ζημιά. Και μοναδική.
Μετά ήταν το αμάξι της Χρύσας. Κανείς άλλος δεν το οδηγούσε. Μόνο εγώ του έδινα όλα αυτά που ήθελε. Αγάπη, ωραία μουσική και το γιατρό του.
Δύο φορές μετά απο πολύ σκέψη, έκατσα στη θέση του συνοδηγού. Δεν ήθελα. Ούτε αυτό. Η οδήγηση τρομακτική. '' Σε παρακαλώ, μην τα κάνεις αυτά ''. Το δικό μου αυτοκίνητο δεν ήταν ποτέ συμφιλιωμένο με το μάγκικο γκάζι. Δεν το έβριζαν ποτέ στο δρόμο. Ούτε δημιουργούσε κινδύνους. Δύο διαδρομές έφτασαν, στα χέρια ξένου, να μου θυμώσει για πολύ καιρό. Έβλεπα πολλές χιλιάδες στροφές και καθρέφτες να περνούν ξυστά. Δεν μπορείς πάντα να μιλάς στον οδηγό. Ναι, υπάρχουν αυτές οι στιγμές που κάνεις το γύρο του θανάτου βλέποντας το τιμόνι υπο την κατοχή θολωμένων ματιών και άγνοιας κινδύνου.
Πάλι για μένα το έκανε και δεν υπέκυψε στις ορέξεις κανενός. Εμένα έσωσε.
Τώρα είναι πάλι στο γιατρό. Θα ζήσει μου είπαν. Και θα ξανακάνουμε μαζί, και μόνο μαζί, όλα αυτά που έχουμε ονειρευτεί.
Θα είναι για πάντα το αυτοκίνητο της Χρύσας και θα έχει πάντα ένα πορτοκαλί ψάρι, κρυμμένο στο πορτ-μπαγκάζ. Χώρος μεγάλος και φιλόξενος για το alter ego μου.
.
.
---Stereophonics - Dakota---
.
.
*Χρώσταγα ένα κείμενο σε έναν αγαπημένο άνθρωπο για το αυτοκίνητο μου, τώρα το νιώθω πιό πολύ απο ποτέ. Γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, όπως παλιά.
