3 (killing reality)

Θέλω να μου χαρίσεις 3 λεπτά. Να καπνίσουμε ένα τσιγάρο αντικρυστά. Στο τραπέζι της κουζίνας δίπλα στο φωταγωγό. Τίποτα παραπάνω. Δεν θέλω να έχει πανσέληνο. Ας έχει ένα μισό φεγγάρι ένα βράδυ Τρίτης.

3 λεπτά να με κοιτάς – μόνο εμένα- να φυλακίσω τη μαύρη σου ματιά μέσα μου. Και να κάθεσαι στην παλιά καρέκλα και να μ΄αφήνεις ν΄ακουμπάω το βλέμμα μου στην κοιλάδα του προσώπου σου. Να ξεκουράζεται στην καμπύλη του λαιμού σου. Και το τσιγάρο θα καίει στα δάχτυλα μου και θα μειώνει το χρόνο. Δεν θα βιαστώ, θ΄ανακαλύψω κάθε κρύμμενη πτυχή του εγώ σου. Ρουφηξιά στη ρουφηξιά μπορεί ν΄αγγίξω τα δάχτυλα σου και να μου πούνε μυστικά. Απ’ αυτά που μπορεί να μην αξίζω να μάθω, απ΄αυτα που λένε τα παραμύθια. Τα παραμύθια που χρόνια τώρα με κυβερνάνε.

Δεν θα φοράω τα καλά μου, ούτε θα σου πω τα νέα μου. Eίμαι τόσο κουρασμένη, θέλω 3 λεπτά μόνο. Να ησυχάσω. Να νιώθω οτι είσαι εκεί και να παίξω με το γέλιο σου, να πειράξω τα μαλλιά σου. Ν΄αφήσω τις παλάμες μου να ξεκουραστούν πανω στα γόνατα σου. Να ΄ρθουν 3 στιγμές να με ξαναγεμίσουν. Και να’ χω δύναμη να περπατήσω προς το μέρος σου, ν΄ακούσω τη φωνή σου, να διαβάσω τα σημάδια.

Όταν τελειώσει το τσιγάρο και σηκωθείς θα σ΄αποχαιρετήσω. Μ’ένα βιαστικό φιλί θα κλείσω την πόρτα και θα ψάξω το υπέροχο σου τίποτα, το τεντωμένο μου σχοινί, τα ροκανίδια της ύπαρξης σου, τις σταγόνες της δικής μου.

Θα ταξιδεύω πάλι, θα ψάχνω να βρώ νεράιδες και πρίγκηπες να σου κεντάω παραμύθια. Παραμύθια για να διαβάζεις και να μυρίζεις την αγάπη αφού δεν μπορείς να τη δεις. Θα μαζεύω τα κύματα να ξεπλένω τις σκέψεις σου, να τις κάνω υποφερτές για να μην κλαίς. Τα μεσημέρια θα στήνω ενέδρα στον ήλιο και θα τον πιάσω. Θα τον βάλω στο μπαούλο μου και θα σου τον φέρω να τον κρεμάσεις έξω απο την πόρτα σου. Τα βράδια που δεν θα με παίρνει ο ύπνος θα κλέβω ένα-ένα τ΄αστέρια και όταν σε βρω θα σου χαρίζω ένα κάθε νύχτα για να φωτίζουν τα βήματα σου και να μην φοβάσαι πια.

Θα παρακαλέσω και τον άνεμο να σου φτιάξει ένα τραγούδι που θα λέει για το ταξίδι μου, κι έτσι αν δεν προλάβω, αν ναυάγησω, αν πιστέψεις και αν πονέσεις να ξέρεις που θα βρεις την αγάπη.

Στην αμμουδιά στο ξύλινο μπαούλο.




(γεμάτη αποτσίγαρα)

ΕΙΚΟΣΙ (Ο ΦΟΝΟΣ)

ΗΤΑΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ. ΠΑΙΖΑΜΕ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ. ΕΙΧΑ ΠΟΛΛΑ ΚΟΥΒΑΔΑΚΙΑ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΜΟΥ ΤΙΣ ΚΟΥΚΛΕΣ ΠΟΥ ΕΒΑΖΑ ΤΟ ΛΕΥΤΕΡΗ ΝΑ ΤΙΣ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ. ΜΗΝ ΜΟΥ ΤΙΣ ΛΕΡΩΣΕΙ. ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΣΕ, ΕΓΩ ΜΙΛΟΥΣΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.
ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΠΟΛΥ ΤΟ ΜΑΓΙΟ ΜΟΥ. ΗΤΑΝ ΚΟΚΚΙΝΟ. ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΦΤΩΧΟ ΚΑΙ ΑΧΡΩΜΟ.
ΠΑΙΖΑΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΩΡΕΣ. ΜΕΤΑ ΤΡΩΓΑΜΕ ΚΑΡΠΟΥΖΙ. ΕΙΧΕ ΠΡΑΣΙΝΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΑ ΜΑΛΛΙΑ.
ΜΕ ΚΛΟΤΣΑΓΕ ΟΤΑΝ ΤΟ ΕΛΕΓΑ ΑΥΤΟ. ΑΛΛΑ ΠΙΣΤΕΥΑ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΠΡΑΣΙΝΑ ΣΑΝ ΠΕΥΚΟ. ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΚΑΛΟ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΑΛΛΙΑ ΠΕΥΚΟ.
ΕΙΧΕ 2 ΑΔΕΡΦΙΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΟΡΟΙΔΕΥΑΝ ΕΠΕΙΔΗ ΕΠΑΙΖΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ.
ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΤΩΡΑ ΤΗ ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΟΤΑΝ ΕΡΧΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΟΥ. ΕΝΙΩΘΕ ΗΡΕΜΟΣ. Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΕ ΤΗ ΜΑΜΑ ΚΑΤΙ ΣΥΖΗΤΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΛΕΥΤΕΡΗ. ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ, ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΑΠΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΜΕ ΣΤΕΝΟΧΩΡΟΥΣΕ...
ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΘΑΙΝΑ ΜΕΤΑ...
ΗΤΑΝ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΑΓΟΡΙ. ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΟΜΩΣ. ΩΡΑΙΟ ΜΑΥΡΙΣΜΕΝΟ ΚΟΡΜΑΚΙ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΑ ΜΑΤΙΑ. ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ, ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΜΕΝΑ. ΤΟΝ ΚΟΥΡΕΥΕ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΛΛΑΕΙ ΨΕΙΡΕΣ. ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΙ.
ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΧΑΣΑ, ΠΟΥΛΗΣΑΜΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ. ΕΚΛΑΙΓΑ ΜΕΡΑ ΝΥΧΤΑ. ΕΚΑΝΑ ΑΛΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ, ΜΕΓΑΛΩΣΑ. ΠΗΓΑΙΝΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΟΤΑΝ ΠΗΓΑ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ. ΚΑΙ ΤΟΝ ΞΑΝΑΕΙΔΑ. ΔΟΥΛΕΥΕ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΜΙΣΟΛΟΓΑ. ΑΝΤΕΔΡΑΣΑ, ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΣ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΚΑΙ ΕΦΥΓΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΑΝΑΕΙΔΑ...


ΕΙΝΑΙ ΦΡΙΚΤΟ ΤΟ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙΝΟ ΜΟΥ. ΜΙΣΩ ΤΟ ΠΡΩΙ. ΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΞΥΛΑ ΕΝΩΜΕΝΑ ΚΑΙ ΓΥΡΩ ΜΟΥ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΤΟΙΧΟΙ ΑΣΠΡΟΙ, Η ΜΑΛΛΟΝ ΓΚΡΙ. ΕΙΜΑΙ Ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ 20. ΕΙΜΑΙ 20 ΑΙΩΝΩΝ. ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑ ΠΟΤΕ ΩΡΑΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΣΑ ΠΟΤΕ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ. ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ.
ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΧΙΛΙΟΚΟΜΜΕΝΑ. ΔΟΥΛΕΥΑ. ΠΕΙΝΑΓΑ.
ΤΟΥΣ ΜΙΣΩ ΟΛΟΥΣ.
ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ (ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΦΤΑΙΝΕ) ΚΑΙ ΠΙΝΑΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΤΑ. Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΕΓΙΝΑ ΑΝΤΡΑΣ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΚΟΥΛΗΚΙ. ΑΚΟΥΓΑ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ Ν' ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΗΞΕΡΑ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΟΥ ΦΕΡΩ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑ ΚΑΝ. ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ. ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΚΛΑΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ. Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΕΒΓΑΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΑΛΛΟΥ. ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΓΙΝΟΤΑΝ ΠΟΥΛΙ ΚΑΙ ΠΕΤΑΓΕ ΜΑΚΡΙΑ. ΔΕΝ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΠΟΛΥ, ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ. ΟΤΑΝ ΕΚΛΕΙΝΕ Η ΠΟΡΤΑ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕ ΜΕ ΜΕΝΑ, ΑΚΟΥΓΑ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ. ΑΥΤΗΝΗΣ ΠΟΥ ΜΕ ΓΕΝΝΗΣΕ.
"ΝΑ ΤΡΕΞΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΑΙΜΑ ΜΩΡΗ, ΝΑ ΣΑΠΙΣΕΙΣ"... ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ ΓΙΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΕΙΠΑ ΓΙ΄ΑΥΤΗ.
ΜΕΤΑ ΠΙΝΑΜΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ. ΕΙΧΕ ΠΛΑΚΑ. ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΓΥΡΙΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΕΙΔΑ ΑΙΜΑΤΑ ΠΑΝΤΟΥ...ΛΕΩ "ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΟΥΣΤΗ". ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΕΡΧΟΝΤΟΥΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ. ΦΩΝΕΣ, ΚΛΑΜΑΤΑ, ΙΚΕΣΙΕΣ. ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΤΥΦΛΑ. ΑΝΟΙΞΑ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ. ΗΤΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ 10 ΧΡΟΝΩΝ. ΗΞΕΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΙ ΤΟΥ ΕΚΑΝΕ.
ΤΟΤΕ ΜΠΗΚΕ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ. ΤΟΝ ΧΤΥΠΗΣΑ ΜΕ ΟΤΙ ΒΡΗΚΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ. ΤΟΥ ΕΣΚΙΣΑ ΤΙΣ ΣΑΡΚΕΣ, ΤΟΥ ΞΕΡΙΖΩΣΑ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ. ΤΟΝ ΕΣΤΕΙΛΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ. ΑΚΟΥΓΑ ΝΑ ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΚΑΡΦΩΝΑ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΟΤΙ ΕΒΡΙΣΚΑ. ΧΑΙΡΟΜΟΥΝ, ΕΚΑΝΑ ΚΑΛΑ. ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΠΗΓΕ ΟΜΩΣ, ΤΟΥ ΑΞΙΖΕ.

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΛΕΕΙ ΕΧΩ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ. ΑΚΟΥ ΡΕ... ΕΓΩ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ... ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΡΕ ΟΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ?? ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΑ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΘΙΚΙ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ...


ΟΤΑΝ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΕΙΔΕ ΜΙΑ ΜΕΛΑΧΡΙΝΗ ΚΟΠΕΛΑ ΝΑ ΚΑΘΕΤΑΙ ΝΕΥΡΙΚΗ. ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΕΙΔΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕ. ΕΚΑΤΣΕ ΔΙΠΛΑ. ΕΚΕΙΝΗ ΤΟΥ ΕΠΙΑΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ. ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΞΑΝΑΓΙΝΑΝ ΠΡΑΣΙΝΑ, ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΟΥ...

Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Φεύγουν τα όνειρα πετάνε
σαν ταξιδιάρικα πουλιά
που κάποιοι τα παραφυλάνε
πυροβολούν και λύνουν τα σκυλιά.

Είσαι ένα αστέρι στο σκοτάδι
πολύ αχνό στον ουρανό
χαμένο μου όνειρο και χάδι
που εσκόρπισες σαν τον καπνό.

Η καταιγίδα θα τσακίσει το κατάρτι
ένας αγέρας θα φυσήξει δυνατός
θα σε θυμάμαι καθιστό στο σκαλοπάτι
να μου γελάς και να λούζεσαι στο φως.
Πως θα μπορέσω να κρατήσω χαρακτήρα
και να γυρίσω το κεφάλι και να πω
στη μοίρα μου που με μισεί
πως ήσουν όνειρο κι εσύ
που είσαι η ζωή μου η μισή
κι έχεις χαθεί.

Φεύγουν τα όνειρα πετάνε
σαν ταξιδιάρικα πουλιά
κοίτα τα χρόνια πως περνάνε
μας ξεγελούν, παλιώνουν τα φιλιά.

Είσαι ένα αστέρι στο σκοτάδι
πολύ αχνό στον ουρανό
χαμένο μου όνειρο και χάδι
που εσκόρπισες σαν τον καπνό.

(Ερμ: 'Αλκηστις Πρωτοψάλτη)

ΣΚΟΤΩΜΕΝΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ, Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ...
ΧΩΡΙΣ ΜΥΑΛΟ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΝΟΥΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ,
ΣΚΟΤΩΝΩ ΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΣΟΥ. ΟΥΤΕ ΣΤΑΓΟΝΑ ΑΙΜΑ...
ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΣΤΕΓΝΑ...
ΣΚΟΤΩΜΕΝΕΣ ΚΑΛΗΝΥΧΤΕΣ. ΟΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΣΟΥ ΚΑΛΗΝΥΧΤΕΣ.

ΤΡΙΑΚΟΣΤΗΠΕΜΠΤΗ

ΤΑΞΙΔΕΥΩ ΠΑΝΩ ΣΟΥ, ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ, ΜΕΣΑ ΣΟΥ... ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ, ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ, ΔΕΝ ΤΟ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ. ΤΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑ ΑΝ ΕΧΕΙ ΖΕΣΤΗ ΚΑΘΟΜΑΙ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ ΠΟΥ ΦΥΣΑΕΙ, ΕΧΕΙ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΜΑΥΡΙΖΩ... ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ... ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙΣ ΟΤΑΝ ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΗΛΙΟ... ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΒΟΛΤΑ. ΟΤΑΝ ΠΑΜΕ ΜΑΖΙ ΣΤΗ ΜΠΑΝΙΕΡΑ ΚΑΙ ΤΡΙΒΟΜΑΣΤΕ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΜΟΥ ΜΥΡΙΖΕΙΣ ΚΕΔΡΟ... ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΛΥ... ΓΙΑΤΙ ΜΥΡΙΖΩ ΚΑΙ ΓΩ... ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΥΡΩΔΙΑ... ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΜΑΖΙ. ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ ΚΑΘΟΜΑΙ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΡΕΧΟΜΑΙ. ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟ ΣΑΓΟΝΙ ΣΟΥ. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΠΕΡΠΑΤΑΩ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΕΧΕΙΣ ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΠΡΕΛΑ...ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ. ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΓΚΡΙ. ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΑ ΓΕΝΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΡΕΞΩ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ, ΔΕΝ ΓΛΙΣΤΡΑΩ... ΑΣΕ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΣΗΜΑΔΙ... ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ, ΔΕΝ ΘΕΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ, ΔΕΝ ΘΕΣ ΤΙΠΟΤΑ... ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΜΟΥΣΙΑ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ ΘΑ ΜΕ ΔΙΩΞΕΙΣ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ. ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ. ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΤΑΝ ΧΟΡΟΠΗΔΑΩ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΣΟΥ ΒΑΖΕΙΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΞΥΝΕΣΑΙ ΜΕ ΜΑΝΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΝΙΩΣΕΙΣ... ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΥΤΟ... ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΩ ΝΑ ΤΡΕΞΩ ΠΕΘΑΝΑ... ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ.
ΔΕΝ ΘΕΛΩ...
ΔΕΝ ΘΕΛΩ...
ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙΣ ΠΙΑ, ΝΑ ΜΕ ΔΕΙΣ ΟΠΩΣ ΘΕΛΩ, ΘΕΣ Κ ΕΣΥ???
ΝΑ ΕΧΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΟΜΠΡΕΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΒΡΕΧΕΣΑΙ...
ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΠΑΝΙΟ ΜΕ ΛΕΒΑΝΤΑ...
ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣ...
ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣ??
ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ?

ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ?

ΚΕΡΝΑΜΕ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ

Ο ΟΚΤΩΒΡΗΣ ΠΑΝΤΑ ΕΦΕΡΝΕ ΑΣΧΗΜΑ ΝΕΑ... ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ 24 ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΟΚΤΩΒΡΗΔΕΣ... ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΛΑ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΑ... ΠΕΡΝΟΥΣΑ ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝ ΠΕΛΑΓΩΜΕΝΗ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ... ΕΙΝΑΙ Ο ΜΗΝΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΠΙΑΝΕΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ. ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΩ. ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΒΑΛΩ ΠΟΤΕ ΤΑΚΟΥΝΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ, ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΥΜΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΜΠΟΓΙΕΣ ΠΡΩΙ ΠΡΩΙ. ΠΑΝΤΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΑ HOT SPOT KAI AΠΟ ΤΑ THE PLACES TO BE ΤΙΣ ΠΟΛΗΣ... ΚΑΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΩ... Η ΣΤΡΑΒΗ ΠΑΝΤΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ( ΕΙΠΑΜΕ ΕΙΝΑΙ ΟΚΤΩΒΡΗΣ) ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ. ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ. ΟΤΑΝ ΠΑΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΤΗΝ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΑΦΙΞΗ ΤΗΣ. ΚΑΙ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΜΕΤΑΜΦΙΕΖΟΜΑΙ ΘΥΜΙΖΟΝΤΑΣ ΜΑΘΗΤΡΙΑ ΞΕΝΥΧΤΙΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΓΙΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΠΑΑΑΑΝΤΑ ΜΕ ΒΡΙΣΚΕΙ... ΙΣΩΣ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΟΚΤΩΒΡΗ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΩ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠ'ΤΗ ΧΩΡΑ ΝΑ ΔΩ ΑΝ ΚΑΙ ΣΤΗ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ ΘΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΟΙΡΑ.

ΤΟΝ ΕΧΩ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙ ΤΟ ΜΗΝΑ ΑΛΛΑ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ... ΦΤΑΙΕΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΤΑ ΠΙΟ ΚΑΚΑ ΜΑΝΤΑΤΑ...

ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΑ ΠΑΝΤΖΟΥΡΙΑ, ΘΑ ΒΑΛΩ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΤΟ ΑΠ΄ΤΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ, ΘΑ ΚΕΡΑΣΩ ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΓΚΡΙΝΙΑ ΣΗΜΕΡΑ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ 5 ΚΙΛΑ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΧΩΡΙΣΕΣ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕΣ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΠΤΥΧΙΟ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕΣ ΤΗΝ ΠΡΟΑΓΩΓΗ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΠΑΛΙ Σ'ΕΣΤΗΣΕ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΑΝ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ Ν'ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ ΤΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΣΟΥ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΠΑΣ ΒΟΛΤΑ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΤΑ ΠΕΙΣ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕΣ ΕΓΓΥΟΣ ΚΑΤΑΛΑΘΟΣ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΓΕΡΝΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΧΕΣΑΙ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΦΟΒΑΣΑΙ Τ' ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

ΚΑΙ ΜΕΝΑ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΘΥΜΩΝΩ...

ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΖΟΥΜΕ, ΔΕΝ ΤΟ ΑΓΑΠΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ...