Θεέ του scotch brite...

έλα να καθαρίσεις το ταβάνι,

δεν βλέπω πιά το καλοκαίρι.

Σε μία μαύρη λαμαρίνα σε ονειρεύτηκα

και μετά αστέρια
που κάνουν ακροβατικά πάνω σε νερό με αλάτι γεμάτο

ένα αστείο η ώρα 4 μου χτύπησε τα βλέφαρα
έκανα ότι δεν άνοιξα - δεν είχα σύνθημα ακούσει γι΄αυτό
κλείδιά ψαρεμένα απο άμμο και κλάματα κουδούνισαν
κλάκ ξεκλείδωσαν 2 χείλη ή μπορεί και 4.

Ποτίστηκα και εγώ με ένα μπουκάλι bacardi
ποτήρι να ανθίζουν πράσινα φύλλα.

Και νόμιζα ότι ακούμπησα ένα φεγγάρι καινούριο.
Και 7 κουβέντες κάθισαν στον καναπέ,
απο αυτές τις μεθυσμένες τις όμορφα ντυμένες.

Τις ξεχασμένες απο καιρό.

Ωριμη εφηβεία, κλεισμένη σε full-time αστικά πρέπει.

Άννα,
πάμε να δούμε ποιά πετάει πιό γρήγορα?

Σ' ένα


ουράνιο τόξο


με ξαγρυπνάς...

Σιωπή ιχθύος

Βρέχει,

Σαν να θέλει να γίνει όλη η γη θάλασσα, σαν να πρέπει

Να μπορούμε να κολυμπήσουμε, να πλησιάσουμε

Να κρύψουμε το είδωλο μας στον καθρέφτη

Να αρνηθούμε τον ενικό. Το ένα.

Μία στιγμή, αγκαλιά,

Ψίθυροι ----------------------------- Δεν ακούω, νιώθω

Μαύρο φόντο της νύχτας, μαύρο μέσα μου για να βλέπεις

Μαύρο σαν αλήθεια................ (Μυρίζεις αστέρια μόνο)

Και σ’ενα πακέτο φτηνά τσιγάρα ζωγραφίζεις μολυσμένα όνειρα

Όλη η ζωή μαζί, μαζί και ο θάνατος

Ο καρπός μου λιμάνι και λούνα παρκ

Για μια νεράιδα και ένα μαύρο άγγελο

Να οδηγούν κύματα

Να θυμούνται

Να φεύγουν

Ελεύθεροι πια.

Μάιος

Βουτάω. Θάλασσα μικρή – από εδώ μέχρι εκεί
Ίσα που χωράω – στις κόρες των ματιών σου

Ταξιδεύω. – πρόσθια κίνηση
Τρία νησιά πάω να συναντήσω – Βράχους μόνους
Του έρωτα, της λύπης, της λησμονιάς. – κόκκινο, μαύρο, κενό(…….)

Και τα λουλούδια που κρατώ να παραδώσω – σβήνω γράφω, σβήνω όλα
Στις αγάπες και την άνοιξη – Σε σένα σε σένα σε σένα
Στου λαιμού τα μπλε φαράγγια – Τα ζωτικά τα όμορφα
Στου Ιούνη τα ανοιχτά παράθυρα – Στο γκρι του κέντρου

Πέρασε ώρα στο νερό. Ακόμα αναπνέω. – Εκπνέω γράμματα, λέξεις, ότι έκανα.
Πότε το άρωμα σου, πότε χωρίς αυτό. – Ποτέ πια με αυτό

Να ναι μέρα? Να ναι νύχτα? – Είναι ζωή στο κρεβάτι σου
Ποιος Ιούνης ο έρωτας?? Τα παράθυρα της λύπης ξέρω.

Στο πρώτο σύννεφο στροφή αριστερή, - Προορισμός
Στο χτύπο της πόρτας επιτόπου.- Κίνδυνος

Με ένα μαγικό χαλί που ακολουθεί – Περιμένω δένω κόμπους
Και ένα σχοινί δεμένο στον καρπό – Άσπρο μικρό ξεφτισμένο

-τόσο όσο-

-πονάει όσο-

Ρωτάω ακόμα πόσο,

Μπλε σημάδι στο σώμα. - Μπλε όμικρον, μπλε μηδέν.
0 (μηδέν) σχηματικά καλύτερο, στεγνό. – αλήθειας μυστικό
Σχοινί, σημάδι, λύπη, παράθυρο, χαλί,
ΑΠΟΥΣΙΑ σαν Γενάρης. Η αρχή της απουσίας ,κεφάλι στα γόνατα--- και κρύο.

Στο νερό είμαι ακόμα, βόλτα με τα πράγματα σου. Τα επιστρέφω,
Και καταστρέφω ( τις σκέψεις στις σελίδες )
Το σχοινί, το χαλί, τον έρωτα. Και ότι απέμεινε για μένα…
……Απουσία…..Λύπη………Λησμονιά………..000.

Και τώρα
Σκουριά στις ράγες ,
άνυδρα λιμάνια,
αεροπλάνα αιχμάλωτα.

άρα

Ποτέ ξανά εκεί, ούτε εδώ.
-
-
-