Οδηγίες κρίσης.

''Ποτέ μην υποτιμάς τον φόβο'' μου είχε πει και είχα επαναλάβει πολλές φορές σε συζητήσεις. ''Οι άνθρωποι που φοβούνται, πονούν βαθιά'' είχα διαβάσει και το είχα επαναλάβει πολλές φορές στον εαυτό μου. Κάνω πολλές φορές ότι δεν φοβάμαι, ότι δε με νοιάζει. Δεν τον νικάω, τον κρύβω. Καλά. Δεν τον αγνοώ. Ξέρω ότι είναι εκεί να με ισοπεδώσει με μία μόνο αφορμή. Οι αιτίες σπάνια βρίσκονται. Έχω έναν εχθρό απο τότε που με θυμάμαι. Άλλοι γελούν, άλλοι λένε ''σιγά μωρέ''... Δεν είναι θέμα το αντικείμενο του φόβου. Είναι ο τρόπος που βιώνεις το φόβο. Τι παίρνει και τι αφήνει. Παίρνει ζωή ο φόβος. Μία γιαγιά έλεγε ''αγάπησε τον, μην τον πολεμάς''. Ποτέ δεν καταστάλαξα στο τι πρέπει να τον κάνω. Να τον αγαπώ, να τον απαρνιέμαι... Μία ένιωθα δυνατή και μία μυρμηγκάκι. Βιβλία αυτοελέγχου, αυτοβοήθειας, rescue remedies, εκλογίκευσης... Τι είναι ένας άνθρωπος που φοβάται? Είναι άνθρωπος πάνω απο όλα. Που πονάει. Ο πόνος και το αίμα πάει να πει ζωή. Δεν είναι δικό μου αυτό. Μου το είπαν σε καίρια στιγμή της ζωής μου. ''Γιατί είσαι ζωντανή Χρύσα, γι αυτό!'' Μην υποτιμάς τον φόβο. Είναι οδηγός. Σου παίρνει, σπάνια σε προστατεύει και κάποιες φορές σε ορίζει. Τρέχει πίσω μου, πάντα με προσπερνά και με περιμένει νικητής στο τέλος. Κι αν χάνω εσύ μην υποτιμάς τον εχθρό μου. Και αυτός εγώ είμαι.

Signal

Μείνε μαζί μας. Μη φεύγεις. Το ξέρουμε ότι πονάει. Σε βλέπουμε να κάθεσαι στην όχθη και να μας γνέφεις έτσι, με τα μαλλιά σου λυτά, καθισμένος οκλαδόν. Μείνε μαζί μας. Δςν υπάρχει ιδανικός κόσμος, το βλέπουμε και μεις. Μείνε για εκείνα τα ωραία που έχουμε πει. Γραπτώς και προφορικώς. Μείνε για το φθινόπωρο. Για τη βροχή. Για αυτά που μόνο εσύ καταλαβαίνεις. Μείνε για τα βήματα στο ξύλινο πάτωμα. Για τις παύσεις που όλα τα λένε. Μείνε για έναν όμορφο ρόλο. Για ένα κορίτσι που ήδη έχει ξεκινήσει να σε ψάχνει (δεν έχει σημασία πότε θα σε βρει). Για ένα πρώτο φιλί. Για ένα ζεστό καφέ και μία παγωμένη μπύρα. Διάολε, για τη θάλασσα. Μη φεύγεις. Όχι έτσι, όχι τώρα. Εμείς είμαστε εδώ, και συμφωνούμε ότι όλα είναι χάλια. Και ούτε εμείς τα καταφέρνουμε καλά. Πονάμε εξίσου, φρικάρουμε, δεν κοιμόμαστε. Πιάσε την κιθάρα και φτιάξε τον κόσμο σου. Μπορείς, το ξέρεις ότι μπορείς.

Σοφία. Η αρχή.

Ήταν ακριβώς Πρωτοχρονιά. Ούτε πάνω ούτε κάτω ούτε γύρω. Ακριβώς Πρωτοχρονιά. Είχαν προηγηθεί ημέρες προετοιμασίας κίρρωσης του ήπατος. Σε διάφορα μπαρ της πόλης γυρνούσε καθημερινά πίνοντας χρωματιστά μα και τα βαριά διάφανα, τελειώνοντας τις νύχτες αγκαλιά με μιά λεκάνη η με κανένα παντελώς αδιάφορο τηλέφωνο πάντα χωρίς όνομα.


Βγήκε λοιπόν το απόγευμα, πράγμα περίεργο, για καφέ με την Κάτια και έναν Γιώργο που κάτι καλό έκανε στην Κάτια εκείνο τον καιρό γιατί είχε σωθεί απο την κίρρωση. Η Σοφία σε μία κρίση αυθορμητισμού και γνήσιας μαλακίας σήκωσε το τηλέφωνο του Γιώργου που καλούσε ένας Φίλιππος. Της γυάλισε το όνομα... ποιός ξέρει, άβυσσος. Πάντως το έκανε. Ο συνομιλητής ευτυχώς και για τους δύο δεν την πέρασε για τρελή (έτσι είπε αργότερα τουλάχιστον). Τον ρωτούσε επίμονα γιατί δεν βρισκόταν για καφέ μαζί τους και καθόταν στη φωλίτσα του ο παλιοξενέρωτος... Με τέτοια ευγένεια και διακριτικότητα του συστήθηκε. Και μετά απο τριάντα δευτερόλεπτα παραληρήματος έδωσε το τηλέφωνο στον κάτοχο του. Ήπιε τον καφέ της, γέλασε, κανόνισε κάτι ακόμα για το βράδυ, και έφυγε.


Οι μέρες εκείνες ΜΕΘΕΟΡΤΙΕΣ (ωραία λέξη αν και επικίνδυνη) δεν συνέβαινε απολύτως τίποτα. Πήγαινε στη δουλειά, καμιά φορά με τη νυχτερινή αμφίεση, διεκπεραίωνε τις υποθέσεις της και έπινε απο το σχόλασμα. Των Φώτων λοιπόν μιά που δεν δούλευε πήγε για καφέ-αλκοόλ απο το πρωί. Με αυτή την Κάτια και αυτόν τον Γιώργο που μάλλον εξακολουθούσε να της κάνει κάτι καλό γιατί ποτό δεν άγγιξε. Και τσουυυυυυπ μετά απο λίγο έρχεται και ένας τύπος. Ενημερώνει ότι λέγεται Φίλιππος, θρονιάζεται δίπλα στη Σοφία και παίρνει ένα συμπαθητικό ύφος. Η Σοφία παγώνει με τον χαμογελαστό κύριο και -τι άλλο?- σταυρώνει τα χέρια και αρχίζει να ανακρίνει χωρίς έλεος. Ποιός είσαι, τι κάνεις, τι μας λες ρε, σε ποιόν τα πουλάς αυτά... Τα δύο τελευταία απο μέσα της. Ο αθεόφοβος εξακολουθούσε να είναι τρομερά συμπαθητικός. Εκείνη όμως τον περίμενε στη γωνία και φυσικά τον έπιασε... Αρνήθηκε να έρθει μαζί τους το βράδυ σε έξοδο μειωμένου επιπέδου. Αυτό ήταν... Κόκκινη κάρτα, φάουλ, απαγχωνισμός, στην πυρά... Έβαλε το σακάκι του και τα γυαλιά του και αποχώρησε χαιρετώντας ευγενικά. Η Σοφία μάλλον έσμιξε τα φρύδια επιθετικά... Το συνήθιζε αυτό. Σημάδι μεγάλης καταιγίδας. Ερχόταν, ήταν πασιφανές.

Simple

.

.

.

.

Τι θέλει ο άνθρωπος για να ζει... Φαγητό, έρωτα και μουσική.

.

.

.

.

.

.

.

first thought

Καλημέρα είναι αυτό το σημείο που είναι πάνω απο τους ώμους στις πρώτες φύτρες των μαλλιών σου και λίγο πίσω απο το αυτί, που όταν έχει ζεσταθεί απο την κουβέρτα και έχει γίνει βελούδινο απο το τρίψιμο στο μαξιλάρι, τότε ακουμπάω τη μύτη μου και επιβεβαιώνω το λόγο που κοιμάμαι δίπλα σου.

.

.

.

.

.

.