Οδηγίες κρίσης.

''Ποτέ μην υποτιμάς τον φόβο'' μου είχε πει και είχα επαναλάβει πολλές φορές σε συζητήσεις. ''Οι άνθρωποι που φοβούνται, πονούν βαθιά'' είχα διαβάσει και το είχα επαναλάβει πολλές φορές στον εαυτό μου. Κάνω πολλές φορές ότι δεν φοβάμαι, ότι δε με νοιάζει. Δεν τον νικάω, τον κρύβω. Καλά. Δεν τον αγνοώ. Ξέρω ότι είναι εκεί να με ισοπεδώσει με μία μόνο αφορμή. Οι αιτίες σπάνια βρίσκονται. Έχω έναν εχθρό απο τότε που με θυμάμαι. Άλλοι γελούν, άλλοι λένε ''σιγά μωρέ''... Δεν είναι θέμα το αντικείμενο του φόβου. Είναι ο τρόπος που βιώνεις το φόβο. Τι παίρνει και τι αφήνει. Παίρνει ζωή ο φόβος. Μία γιαγιά έλεγε ''αγάπησε τον, μην τον πολεμάς''. Ποτέ δεν καταστάλαξα στο τι πρέπει να τον κάνω. Να τον αγαπώ, να τον απαρνιέμαι... Μία ένιωθα δυνατή και μία μυρμηγκάκι. Βιβλία αυτοελέγχου, αυτοβοήθειας, rescue remedies, εκλογίκευσης... Τι είναι ένας άνθρωπος που φοβάται? Είναι άνθρωπος πάνω απο όλα. Που πονάει. Ο πόνος και το αίμα πάει να πει ζωή. Δεν είναι δικό μου αυτό. Μου το είπαν σε καίρια στιγμή της ζωής μου. ''Γιατί είσαι ζωντανή Χρύσα, γι αυτό!'' Μην υποτιμάς τον φόβο. Είναι οδηγός. Σου παίρνει, σπάνια σε προστατεύει και κάποιες φορές σε ορίζει. Τρέχει πίσω μου, πάντα με προσπερνά και με περιμένει νικητής στο τέλος. Κι αν χάνω εσύ μην υποτιμάς τον εχθρό μου. Και αυτός εγώ είμαι.