Μείνε μαζί μας. Μη φεύγεις. Το ξέρουμε ότι πονάει. Σε βλέπουμε να κάθεσαι στην όχθη και να μας γνέφεις έτσι, με τα μαλλιά σου λυτά, καθισμένος οκλαδόν. Μείνε μαζί μας. Δςν υπάρχει ιδανικός κόσμος, το βλέπουμε και μεις. Μείνε για εκείνα τα ωραία που έχουμε πει. Γραπτώς και προφορικώς. Μείνε για το φθινόπωρο. Για τη βροχή. Για αυτά που μόνο εσύ καταλαβαίνεις. Μείνε για τα βήματα στο ξύλινο πάτωμα. Για τις παύσεις που όλα τα λένε. Μείνε για έναν όμορφο ρόλο. Για ένα κορίτσι που ήδη έχει ξεκινήσει να σε ψάχνει (δεν έχει σημασία πότε θα σε βρει). Για ένα πρώτο φιλί. Για ένα ζεστό καφέ και μία παγωμένη μπύρα. Διάολε, για τη θάλασσα. Μη φεύγεις. Όχι έτσι, όχι τώρα. Εμείς είμαστε εδώ, και συμφωνούμε ότι όλα είναι χάλια. Και ούτε εμείς τα καταφέρνουμε καλά. Πονάμε εξίσου, φρικάρουμε, δεν κοιμόμαστε. Πιάσε την κιθάρα και φτιάξε τον κόσμο σου. Μπορείς, το ξέρεις ότι μπορείς.