Είναι μία λέξη που δε φτάνει ποτέ να αγοράσει την αγάπη πρώτο χέρι. Τίποτα δεν μπορεί να σου προσφέρει, πέρα απο ψευδαισθήσεις. Έχουν γραφτεί τόμοι για αυτή τη λέξη που ακόμα και τώρα αμφισβητώ κάθε πιθανή επιστημονική έννοια που της έχουν κρεμάσει. Αυτά τα ανόητα γράμματα, επτά τον αριθμό, έχουν κάνει ανθρώπους να περιμένουν χρόνια, μισές ζωές, ζωές ολόκληρες, έχουν σταματήσει όνειρα, έχουν δημιουργήσει άβατα, έχουν θάψει ηρωικά φιλότιμα, έχουν κάνει δισεκατομμύρια τσιγάρα να καπνιστούν, έχουν γεννήσει ψεύτικες εικόνες με την απουσία τους, έχουν μπει σε όνειρα, έχουν γίνει ταινίες, έχουν παρασημοφορηθεί με σύμβολα ανδρείας, έχουν γεννηθεί μαζί με τη δειλία μας και της κουνούν κοροιδευτικά το μεσαίο δάχτυλο. Στην άρνηση να δεχτείς το κύρος αυτής της λέξης η τιμωρία είναι βαριά και ταπεινωτική. Οι ρόλοι αυτομάτως αντιστρέφονται, σου αξίζει τιμωρία παραδειγματική, εξορία για την εγκληματική συμπεριφορά, στην ταυτότητα σου αναγράφεται ''κατάπτυστος'' και ζεις για πάντα ανυπότακτος στο καθεστώς της συγνώμης πιστεύοντας σε ένα ουτοπικό μέλλον που η λέξη ευκαιρία δεν θα χρειάζεται να είναι δεύτερη-τρίτη-δέκατη. Μόνο μία, δίκαιη και ειλικρινής.

.
.

Αριθμός δύο (2). Γραμμή μία. Με μία κίνηση σχηματίζεται. Εύκολα, αβίαστα. Σαν να είσαι γεννημένος να γράφεις αυτόν και μόνο τον αριθμό. Μία οξεία και μία καμπύλη. Καμπύλη αρμονική, καμπύλη ερωτεύσιμη. Αυτή που μπορείς να κάνεις τσουλήθρα τα μεσημέρια του Αυγούστου. Οξεία στο κάτω μέρος, παραγκωνισμένη. Ποιος την παρατηρεί στ΄αλήθεια? Το δύο θέλει να πνίγεις ανασφάλειες, να αντικαθιστάς το εγώ με το εμείς. Αν ζωγραφίσεις ένα ανάποδο δύο δίπλα σε ένα κανονικό δύο, φτιάχνεις μία καρδιά και μάλιστα υπογραμμισμένη.

.

Αριθμός ένα (1). Γραμμές δύο. Δημιουργούν μόνο οξείες. Δεν μπορείς να παίξεις εκεί. Τα πάντα είναι αυστηρά τακτοποιημένα. Μόνο ευθείες, από αυτές που δεν αγαπώ. Η μία γραμμή πατάει την άλλη εκεί που πονά. Αυτός ο αριθμός σχηματικά θα έπρεπε να έχει πεθάνει από αιώνες με τόση πίεση που δημιουργεί στην ύπαρξη του. Μία ξαπλωμένη ευθεία που πατιέται στην κοιλιά από ένα απειλητικό και γιγάντιο λοστό. Ο αριθμός ένα όπως και να τον ζωγραφίσεις, όπως και να τον τοποθετήσεις θα είναι πάλι ίδιος. Μονόπλευρος, χωρίς καμία ομορφιά, απόλυτος, ασήκωτος. Σαν τιμωρία.

.

.

Ευχαριστώ έναν αγαπημένο φίλο που μου έστειλε αυτό.

.

Καίγεται ο χάρτης.

Πρέπει να θυμηθώ το σχέδιο απόδρασης.

-τώρα τρέξε να σωθείς.

-προς τα πού?

-προς τα μέσα μου.

-είναι σκοτεινά, φοβάμαι.
.

.

Radiohead - Exit music

.
.

Οι γάτες νιαουρίζουν περίεργα απόψε. Θυμάμαι που μου είπες ότι όταν γεμίζει το φεγγάρι ξεχειλίζουν τα νερά στους ποταμούς. Και τα ψάρια που ζούν σε αυτούς μπορεί να βρεθούν στη στεριά και να πεθάνουν. Ή να τραμπαλίζονται στα ρεύματα απο ένα έως έξι μερόνυχτα. Αυτή ήταν η απάντηση μου. Δεν θυμάμαι αν γέλασες. Προσπαθώ να θυμηθώ με ποιό αστείο γέλαγες. Μα ούτε αυτό δεν μπορώ. Τραμπαλίζομαι και εγώ χάνοντας την ισορροπία μου κάθε δευτερόλεπτο. Υπερπροσπάθεια να κρατηθώ στον υπο ανέγερση κόσμο σου. Ζωγραφίζω ερωτηματικά και κόκκινες τελείες. Τις χρησιμοποιώ τρεις τρεις για να λέγονται αποσιωπητικά. Να με κάνουν να σωπαίνω και να καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Στοιχηματίζω ότι σε χάνω και ότι τρέχουμε ο ένας πάνω στον άλλο με τρελή ταχύτητα. Αυτό που φτιάξαμε ένα χαζό φθινόπωρο και κάθε πρωί το προσκυνάμε, το στήνουμε σήμερα στα δέκα μέτρα και παραγεμίζουμε τα όπλα. Όποιος προλάβει θα σέρνει το κουφάρι μας. Όλες μου οι κεραίες βρωμάνε μελαγχολία και σε τίποτα δε σου μοιάζω. Κρύβομαι στη σκιά σου και κλείνω τα μάτια μου στη λάμψη σου. Θα ήθελα να σου γράψω μία μέρα ότι καλοκαίρι σημαίνει μονή αιώρα για δύο στο μπαλκόνι σου. Αλλά όσο και αν προσπαθήσω σήμερα το μόνο που μπορώ, είναι να σου γνέψω όχι και να ανεβάσω τη ματιά στον ουρανό για να δεις και το λόγο.

.

.

''κάνε σαν να μην υπάρχω''

.

.

Με τη σιωπή μου προσπαθώ.

Με τη σιωπή μου αγαπώ. Και μισώ.

Ξεβολεύομαι. Συνηθισμένη κατάσταση. Δυό ρούχα και μιά οδοντόβουρτσα. Μέχρι να τα τακτοποιήσεις βρίσκονται πάλι στο πορτ μπαγκάζ και ούτε γειά. Βαρέθηκα να σιωπώ.

Με τη σιωπή μου σου φωνάζω ότι θέλω να σε μάθω. Ανοίγεις τα μάτια και δεν ξέρω αν βλέπεις γκρι τον ουρανό.

Κάποτε θα γίνει και δικό μου αυτό για το οποίο θα έχω συμφωνήσει. Θα συμβάλλουμε σε ένα παντοτινό έγκλημα. Θα έρθουν έτσι τα πράγματα που για πάντα θα μας λείπει λίγο αίμα, λίγα δάκρυα. Θα τα έχουμε χαρίσει απλόχερα σε μία συνθήκη που απο μαιευτηρίου μας ακολουθεί. Ιδανική και αναγκαία. Αυτή του ''όποιος αγαπάει πάει παντού''. Του ''όποιος αγαπάει καταλαβαίνει τα πάντα''. Του ''όποιος αγαπάει συγχωρεί''. Καλουπωμένες αναπνοές.

Με τη σιωπή μου πετάω σε ιδανικά μέρη. Σε αυτά που κρύφτηκα για να μη με βρεις ποτέ. Σε αυτά που δεν είχαν τίποτα να κρύψουν. Σε αυτά που η σιωπή ήταν η μόνη αναγκαία συνθήκη. Εύκολο. Καπνίζεις, ανοίγεις μία μπύρα και ξέρεις κιόλας τα πάντα.

Η ελευθερία είναι μέσα μας και αυτό όταν θα σε ξέρω θα στο αποδείξω.

Βαρέθηκα να τα μαζεύω απο παντού και να σέρνω πίσω μου καπνισμένους τοίχους. Για χρόνια, ακόμα θυμάμαι τις στιγμές που έβαζα πρώτη και έφτανα τέσσερις χιλιάδες στροφές.

.

Καληνύχτα φόβοι. Όχι, αυτό κάνε ότι δεν το άκουσες ποτέ.

.

.

The Veils - The leavers dance