Τρίτη 16 Ιουνίου 2009
Είναι μία λέξη που δε φτάνει ποτέ να αγοράσει την αγάπη πρώτο χέρι. Τίποτα δεν μπορεί να σου προσφέρει, πέρα απο ψευδαισθήσεις. Έχουν γραφτεί τόμοι για αυτή τη λέξη που ακόμα και τώρα αμφισβητώ κάθε πιθανή επιστημονική έννοια που της έχουν κρεμάσει. Αυτά τα ανόητα γράμματα, επτά τον αριθμό, έχουν κάνει ανθρώπους να περιμένουν χρόνια, μισές ζωές, ζωές ολόκληρες, έχουν σταματήσει όνειρα, έχουν δημιουργήσει άβατα, έχουν θάψει ηρωικά φιλότιμα, έχουν κάνει δισεκατομμύρια τσιγάρα να καπνιστούν, έχουν γεννήσει ψεύτικες εικόνες με την απουσία τους, έχουν μπει σε όνειρα, έχουν γίνει ταινίες, έχουν παρασημοφορηθεί με σύμβολα ανδρείας, έχουν γεννηθεί μαζί με τη δειλία μας και της κουνούν κοροιδευτικά το μεσαίο δάχτυλο. Στην άρνηση να δεχτείς το κύρος αυτής της λέξης η τιμωρία είναι βαριά και ταπεινωτική. Οι ρόλοι αυτομάτως αντιστρέφονται, σου αξίζει τιμωρία παραδειγματική, εξορία για την εγκληματική συμπεριφορά, στην ταυτότητα σου αναγράφεται ''κατάπτυστος'' και ζεις για πάντα ανυπότακτος στο καθεστώς της συγνώμης πιστεύοντας σε ένα ουτοπικό μέλλον που η λέξη ευκαιρία δεν θα χρειάζεται να είναι δεύτερη-τρίτη-δέκατη. Μόνο μία, δίκαιη και ειλικρινής.