Ένας.

Με λένε Φίλιππο. Ξυπνάω κάθε πρωί στις 6.00. Το κρεββάτι μου είναι διπλό. Το σπίτι μου απλό. Σήμερα θα περιοριστώ στην καθημερινότητα μου, μην μου κάνετε ερωτήσεις για τα παλιά. Θα γνωρίζετε ότι χρειάζομαι χρόνο για να θυμηθώ τι γινόταν τότε. Είμαι ο Φίλιππος λοιπόν, μετά το ξύπνημα κάνω μπάνιο με ζεστό νερό, πλένω τα δόντια μου, βάζω φακούς. Θα σκεφτώ έναν καφέ αλλά δεν θα τον φτιάξω. Θα διαλέξω ένα κουστούμι και ένα πουκάμισο, θα ξεφυσήξω όταν θα τα αποκαλέσω στολή εργασίας, θα ντυθώ γρήγορα και θα ψάξω τα κλειδιά μου. Ανέκαθεν μου ήταν δύσκολο να βρώ τα κλειδιά μου κι ας ζω σε 50 τετραγωνικά. Θα τα βρω, θα κλειδώσω την πόρτα. Βγαίνοντας θα καμαρώσω για ένα δευτερόλεπτο τον ήλιο που έχετε στην Ελλάδα και θα αγοράσω πουράκια, αυτά που όλες μου οι κοπέλες-σχέσεις-γκόμενες λένε ότι βρωμοκοπάνε. Για τις σχέσεις μου με το άλλο φύλο θα μιλήσουμε όταν γίνουμε φίλοι. Τώρα είναι σαν να συμπληρώνω μία αίτηση για δουλειά.
Το αυτοκίνητο μου... είναι ωραίο, ακριβό και συνήθως πολύ βρώμικο και μέσα έχει τα πάντα. Μέχρι και γυάλινο ποτήρι μπορείτε να βρείτε στο πίσω κάθισμα. Αλλά τώρα πρέπει να τρέξω. Θα έχει και κίνηση...
Η Κηφισίας είναι δράμα το πρωί. Μιλαώ με δέκα ανθρώπους στο κινητό μέχρι να φτάσω στο γραφείο. Πολλές φορές ξεχνάω τα γυαλιά ηλίου μου κάπου, όχι απαραιτήτως στο σπίτι και βλαστημάω όταν με χτυπάει ο ήλιος στα μάτια καθώς οδηγώ. Δεν ξέρω ποιόν ενδιαφέρει τι κάνω εγώ, ποιός είμαι, που βρίσκομαι, αν θα βγω απόψε. Για όλα φταίει εκείνη που με βάζει να μιλήσω για αυτά. Εγώ δεν είμαι καλλιτέχνης, καμιά φορά διαβάζω κανένα βιβλίο αλλά όχι πολλά πράγματα. Δεν έχω χρόνο για χάσιμο.
Για εκείνη και για όλες εκείνες θα μιλήσουμε την επόμενη φορά, τώρα πρέπει να δουλέψω.