two for the scar

Κραγιόν, εκατομμύρια τσιγάρα, ηλιοβασιλέματα δήθεν, ανατολές που κόβουν,

Σιωπές που κραυγάζουν και κραυγές που σιωπούν,

ο καναπές τα ακούει όλα, στάχτες στα παπούτσια, ξυπολησιά, ''σ'αγαπώ'', τα μαλλιά ασπρίζουν, πονάει η κοιλιά μου,

εγκυμονώ την αλλαγή, το μετά, αυτό που δεν ειπώνεται με λόγια και πράξεις, μόνο με τύψεις,

διπλωμένοι στο πάτωμα δεν παραδεχόμαστε ανάγκες, βόλτες στις άκρες των φόβων, το χωρίς και το μαζί και ανάμεσα τους δύο κόσμοι επικίνδυνοι να διασχίσεις,

τα μάτια σου, δυο ονείρατα, μου δείχνουν το δρόμο, αλλά αχνοφέγγουν κι αυτά, χάνουνται, σβήνουν,

αν βγεις ζωντανός δεν θα έχεις καρδιά, θα νεκρώσεις σου λέω και εσύ με κοροιδεύεις με αυτά που γράφω.

Κράτα με, φοβούμαι μονάχος…

Παρακμή με χρυσόσκονη και λικέρ βύσσινο, το παιδικό αλκοόλ μου, η κολώνια της μαμάς πάλι έκανε βίζιτα, ήρθε τη νύχτα που παρίστανα την κοιμισμένη και μου θύμησε πως είναι να μην έχεις.

να μην έχεις πίστη, να μην έχεις θεό, να μην έχεις εαυτό, απο ουρανό μην ξεμείνεις…

Περπατώ πάνω στην ουλή μου και βουλιάζω σε ένα πόνο εθιστικό που κάνει τα μάτια μου να θολώνουν μα δάκρυ να μη στάζει.

Αγγίζω εκεί που άφησε σημάδι το μαχαίρι, πολύτιμο κομμάτι του εαυτού μου, που χωρίς αυτό μισός είμαι… και τα μάτια μετέωρα μένουν…

Να ξεραίνονται και να πέφτουν κάνοντας εκκωφαντικό κρότο και να διαλύονται σε εκατομμύρια κομμάτια και να τρέχουν μακριά, με ταχύτητα φωτός, να δείξουν κάτι ωραίο σε κάποιον που μπορεί.

Τυχερός αυτός που βλέπει αυτά που θέλει, και θέλει αυτά που βλέπει…
Αναιμία και βήχας. Αιμορραγία γυναικεία, και ορμές, και θα βουτήξω σου λέω, και θα ζήσω μιά ζωή με τα G μου στο θεό.

Αν υπήρξε θεός, έχει από χρόνια μεταναστεύσει…

Θα φτύνω αδρεναλίνη και θα σπάσω το κεφάλι μου ένα ατέλειωτο βράδυ προσπαθώντας να σκοτώσω μιά πουτάνα μυρωδιά.

Η μυρωδιά της γέννας πλημμύρισε το είναι μου, είμαι πια καταραμένος να ελπίζω…
.
.
.
.

**Ευχαριστώ πολύ τον Μορφέα που δέχτηκε να συμπληρώσει και να ομορφύνει τις δικές μου αράδες. Δικές του προτάσεις, τα μπλε πλάγια γράμματα. :)